فردی که به خداوند ایمان می آورد، اگر به واسطه غفلت، از فرج و رحمت خداوند مأیوس شود، در واقع به یکی از صفات ناپسند کافران منتصب شده است.

پیام خور: یأس و ناامیدی از رحمت الهی از گناهان کبیره است چون سبب یأس از پروردگار عالم اعتقاد نداشتن به قدرت و کرم و رحمت بی پایان او است. در قرآن مجید این ویژگی را از صفات کفار قرار داده و می فرماید: «ناامید از رحمت الهی نمی شود مگر کسی که کافر است.»

پس از شرک هیچ گناهی بزرگتر از یأس نیست زیرا هر گناهی که از شخصی سر می زند تا وقتی که مأیوس نباشد ممکن است در صدد توبه برآمده و با استغفار آمرزیده شود ولی شخص مأیوس آمرزیده شدنی نیست زیرا امیدی به آمرزش و مغفرت خدا ندارد تا توبه نماید. از این گذشته یأس سبب جرأت بر جمیع گناهان می گردد چون شخص می گوید من که معذب خواهم بود چرا خودم را از شهوت دنیا محروم نمایم؟