به گزارش خبرنگار مهر، وقتی یک نوجوان دانش آموز، بردارهای ارزشی در کشورمان را برانداز می‌کند ممکن است به این نتیجه برسد که ورزش قهرمانی از ساختن ماهواره امید بهتر است. چون می‌بیند مدال‌آوران طلای گوانگجو یکباره 150 سکه طلا پاداش می‌گیرند اما طراح ماهواره امید تنها در یک صورت می‌تواند 150 سکه دریافت کند.

بیشترین تعداد سکه‌ای که یک منتخب جشنواره سالانه تجلیل از پژوهشگران برگزیده می‌تواند دریافت کند 5 سکه است. بنابراین طراح ماهواره امید نه یکباره بلکه طی 30 سال و آن هم در شرایطی که خیلی خوش اقبال باشد می‌تواند 150 سکه کسب کند. آن شرایط چنین است که داوران جشنواره سالانه تجلیل از پژوهشگران برگزیده، طراح ماهواره امید را برای 30 دوره به عنوان منتخب منتخبان جشنواره معرفی کنند.

وقتی این فاصله بین جوایزی که برای تقدیر از برجستگان پژوهش اعطا می‌شود با جوایزی که به برجستگان ورزش تعلق می گیرد وجود دارد، جامعه هم تقصیری نخواهد داشت که بپرسد ارزش ورزش برای کشور بیشتر است یا پژوهش؟ بالاخره جامعه پرسشگر، سوال می کند که چطور قهرمان طلایی المپیک 500 سکه طلا می گیرد اما به یک مدیر پژوهشی برگزیده در کشور که می خواهد توسط رئیس جمهور تقدیر شود تعداد سکه کمتر از انگشتان دست اعطا می شود.

ممکن است در ذهن پژوهشگری که سالها در این راه حرکت کرده و ارزش کار خود را می داند اصلا فضای دلسردی بخاطر این همه فاصله، غالب نشود اما با این وضعیت ظاهری حاکم بر تقدیر از پژوهشگران نمی توان به یک دانشجو یا دانش آموز که می خواهد تصویری کلی از مسیر آینده اش را تصور کند، اطمینان داد که حوزه پژوهش می تواند معاش دنیوی را فراهم سازد.           

اگر موضوع انشاء یک دانش آموز که در حال شکل گیری است و تازه می خواهد نظر خود درباره اینکه چه چیز برایش ارزش دارد و چه راهی برایش مهم است را به صورت جسته و گریخته ابراز کند، این باشد که "ارزش ورزش برای کشور بیشتر است یا پژوهش؟" او چگونه این انشاء را می پروراند. اگر دچار تعارفات مرسومی نشود که موقع پاسخ به سوال "علم بهتر است یا ثروت؟" دچار می شویم، ممکن است بدون تعارف بگوید ورزش!

بحث اصلی این گفتار این نیست که 150 سکه ای که مدال آور طلای بازیهای آسیایی گوانگجو دریافت می کنند، چند برابر 5 سکه ای است که به متتخب منتخبان جشنواره تجلیل از پژوهشگران برگزیده اعطا می شود بلکه نقطه ای که این گزارش نشانه می رود ناظر بر این است که سیاستگذاران اینگونه جوایز و پاداش ها حداقل به این سوال پاسخ دهند که خط دهی جوایز اینچنینی به جامعه و جوانان چگونه باید باشد.